Finger Licking Good!!
Beans & Fatback

Er zijn maar weinig bands die het klaarspelen om je vanaf het eerste nummer te laten glimmen van gelukzaligheid. Eén lukt dat zeker: Beans & Fatback. Met hun blue-eyed countrysoul was het op diverse festivals deze zomer al onmogelijk om stil te blijven staan. Met de aftrap van hun theatertoer in de Kleine Komedie in Amsterdam hebben Beans and Fatback nu bewezen dat ze ook een theaterzaal in vuur en vlam kunnen zetten. Want voor diegenen die nu nog twijfelen of je deze muziek wel zittend moet gaan horen: de bezoekers van de Kleine Komedie hebben het tegendeel bewezen. Het knusse jaren-dertig toneelbeeld, aangevuld met niet-alledaagse instrumenten als ukelele, wasbord, potten en pannen, overgoten met een saus van humor en zuivere samenzang waren meer dan voldoende om het publiek deze aanstekelijke stampsoul vanuit de theaterstoelen volop te laten beleven.
Wij kunnen in Hoorn, de thuisbasis van Beans and Fatback, in ieder geval al niet wachten tot ze in Schouwburg het Park komen spelen.
Er zijn nog mooie plaatsen beschikbaar voor deze voorstelling! Dus zorg dat je erbij bent en reserveer nu je kaarten.

In 2010 bracht Beans & Fatback het album ‘Finger Licking Good’ uit. Wat begon als een stapel schetsen van liedjes en een select groepje bevriende muzikanten met wie Onno Smit dat alles zou gaan opnemen, groeide zo uit tot een album waar meer dan 16 man plus een compleet straatorkest op meespeelt. De enthousiaste reacties in het popcircuit smaakten naar meer. Daarom verruilt de zevenkoppige band de poppodia voor theaterzalen. De muziek is aanstekelijk en energiek. Het collectief slingert vol overgave de mix van Blue Eyed Country Soul, met een vleugje Jingle Jangle Pop de ruimte in. Het Parool schreef: ‘We horen jingeljangelende gitaren, een lekker pompend kermisorgel en heel smartelijke vocalen. Onno Smit ontpopt zich als een fantastisch soulzanger’. Dolf Jansen zei:’Soul, swing, sex, schandalig mooie vocalen en een stuiterende pollepelsolo. De grijns was urenlang niet meer van m’n gezicht te rammen, de liedjes blijven in m’n magere koppie’.